Maak flashcards van elk artikel, boek of notitie

Vraag iemand die serieus gestudeerd heeft en je krijgt te horen dat flashcards werken. Vraag diezelfde persoon hoeveel kaarten hij vorige maand gemaakt heeft, en het antwoord is meestal nul.

Het gat zit niet in de overtuiging. Het zit in de drempel. Een goede flashcard schrijven betekent: de passage nog eens lezen, bedenken wat de vraag is, hem zo formuleren dat er precies één antwoord op past, en beide kanten intypen. Negentig seconden per kaart. Doe dat twintig keer en je bent een half uur aan het typen geweest in plaats van aan het leren.

Dus markeren mensen maar wat. Markeren voelt als vooruitgang en levert niets op.

De korte weg

In pimReader selecteer je een passage en vraag je de assistent er flashcards van te maken.

Hij stelt een set voor. Je ziet ze in een voorbeeld, met de antwoorden verborgen, zodat je jezelf meteen kunt toetsen. Houd de goede, gooi de rest weg, en ze belanden in een map.

Tijd per kaart: een paar seconden. Dat verschil in kosten verandert je gedrag volledig.

Wat er kaarten van kunnen worden

Een stuk lopende tekst. Vraag om kaarten en je krijgt vraag-en-antwoordparen die de beweringen erin afdekken.

Een woordenlijst. Woordenschat wordt woordflashcards, met de juiste taal eraan gekoppeld, zodat ze in de herhalingswachtrij van die taal terechtkomen en niet op een algemene stapel blijven liggen.

Een tabel. Tabellen zitten vol met precies de feiten die het onthouden waard zijn — data, doseringen, parameters. Een tabel aanreiken en een kaart per rij terugkrijgen is een van de meest lonende dingen die je hiermee kunt doen.

Een notitie die je zelf schreef. Je eigen samenvatting van een hoofdstuk, omgezet in vragen over zichzelf.

Een les. Werk je een cursus door, dan kan elke les zijn eigen flashcards maken, netjes in de map van die les.

Geselecteerde tekst uit een andere app. Deel tekst met pimReader vanuit waar je ook leest; hij gaat dezelfde weg.

Kaarten die je houdt, kaarten die je weggooit

De voorbeeldstap is geen formaliteit. Automatisch maken levert een aantal echt goede kaarten op en een aantal slechte, en die slechte zijn erger dan niets — ze blijven je een jaar lang om de paar dagen achtervolgen.

Gooi alles weg dat:

• meer dan één aannemelijk antwoord heeft — "Wat zei de auteur over handel?" kun je op vijf manieren beantwoorden
• al uit de vraagstelling te beantwoorden is — zit het antwoord in de vraag, dan toets je lezen en geen geheugen
• je eigenlijk niet interesseert — dat je een kaart kúnt maken is geen reden om hem te houden
• meerdere feiten op één hoop gooit — splits hem of laat hem vallen

Houd alles dat één helder antwoord heeft waarvan je blij zou zijn als je het over een half jaar nog paraat had.

De helft houden is een redelijke verhouding. Houd je alles, dan lees je ze niet aandachtig genoeg.

Een kaart is een notitie

Een flashcard in pimReader is een notitie met een vraag eraan. Dat is een kleine ontwerpkeuze met een handig gevolg: de kaart en het bronmateriaal zijn hetzelfde ding.

Tik vanaf een kaart door naar de passage waar hij vandaan komt. Zet een opmerking bij een kaart zonder hem stuk te maken. Herschik kaarten in mappen naast je andere notities. De kaart staat niet verweesd in een aparte flashcard-app die niet meer weet waar hij vandaan kwam.

Het betekent ook dat het andersom werkt: elke notitie die je al bewaard hebt kan later een flashcard worden, op het moment dat je besluit dat je hem wilt onthouden. Je hoeft dat niet meteen te weten als je hem vastlegt.

Daarna neemt de planner het over

Zodra de kaarten bestaan, bepaalt FSRS wanneer je ze ziet. Beoordeel met Opnieuw / Moeilijk / Goed / Makkelijk, waarbij elke knop laat zien welk interval hij instelt — voor een nieuwe kaart ongeveer 5 min, 1 d, 2 d, 4 d.

Antwoorden kun je met een tik laten verschijnen, zodat je jezelf echt toetst in plaats van beide kanten tegelijk te zien. Kaarten met een vraag tonen eerst de vraag, zoals het hoort.

Zo ziet het er in de praktijk uit

Lees een lang artikel. Selecteer aan het eind de twee of drie alinea's waar het echte betoog in zat en vraag om kaarten. Houd er vier.

Doe dat met alles wat het lezen waard is en je verzamelt zo'n vijftien kaarten per week — ongeveer een minuut herhalen per dag — die de werkelijke inhoud bevatten van alles wat je dit jaar gelezen hebt.

Zet dat naast het alternatief: een map vol markeringen die je nooit meer opent.

Het gereedschap is niet het interessante. Het interessante is dat je het gáát doen zodra een kaart maken seconden kost in plaats van minuten — en het dóén is de hele methode.