Чаму мы перайшлі на FSRS

Любая сістэма інтэрвальнага паўтарэння адказвае на адно пытанне: калі мне ўбачыць гэта зноў?

Калі адказ правільны, вы паўтараеце кожны элемент якраз перад тым, як забыліся б на яго: максімум ведаў за мінімум часу. Памылка ў адзін бок — і вы губляеце гадзіны на паўторы таго, што і так ведаеце. Памылка ў другі — і вы забываеце матэрыял раней, чым ён вернецца.

Гадоў сорак большасць прыкладанняў адказвала на гэтае пытанне варыяцыямі аднаго і таго ж алгарытму 1980-х. pimReader цяпер выкарыстоўвае FSRS, і розніцу варта растлумачыць.

Старая схема: адна крывая на ўсё

Класічныя планавальнікі працуюць прыкладна так: адказаў правільна — інтэрвал памнажаецца на сталы каэфіцыент. Адказаў няправільна — скід. У кожнай карты ёсць лік «лёгкасці», які плавае ўверх-уніз.

Гэта працуе. Гэта быў сапраўдны прарыў. Але ў аснове ляжыць няслушнае дапушчэнне: што ўсе вашы элементы забываюцца аднолькава.

Гэта не так. Слова, амаль тоеснае вашай роднай мове, і няправільны дзеяслоў з чатырма зменамі кораня згасаюць па-рознаму. Аднолькавы множнік для абодвух азначае, што адно паўтараецца занадта часта, а другое — занадта рэдка, і так назаўжды.

У класічнага алгарытму ёсць і брыдкі збой, на які людзі трапляюць пастаянна: памыліцеся адзін раз на сталай карце — і яе «лёгкасць» будзе пакарана так моцна, што ніколі цалкам не адновіцца. Карты захрасаюць у каляіне частых паўтораў, якіх не заслугоўваюць. Тое, што ў супольнасці для гэтага прыдумалі назву — «пекла лёгкасці», — паказвае, наколькі гэта частая з'ява.

Новая схема: мадэль на кожны элемент

FSRS — свабодны планавальнік інтэрвальнага паўтарэння — падыходзіць інакш. Замест аднаго множніка ён мадэлюе для кожнага асобнага элемента тры велічыні:

• Здабывальнасць — наколькі верагодна, што вы ўзгадаеце яго прама зараз
• Устойлівасць — наколькі павольна ён згасае пасля таго, як вывучаны
• Складанасць — наколькі цяжкі менавіта гэты элемент менавіта вам

Кожны паўтор абнаўляе гэтую мадэль. Далей планавальнік падбірае інтэрвал так, каб да наступнага разу верагоднасць прыпамінання была на патрэбным узроўні.

Практычны вынік: лёгкія элементы значна хутчэй сыходзяць з дарогі, а сапраўды складаныя перастаюць хавацца.

Большасць бачыць прыкметна меншую штодзённую нагрузку паўтораў пры тым самым або лепшым выніку. Гэта не магія — проста алгарытм больш не траціць ваш час на карты, якія вы відавочна ведаеце.

Што вы бачыце на экране

Адкрыйце элемент на паўтор — і атрымаеце чатыры кнопкі:

ЗНОЎ · ЦЯЖКА · ДОБРА · ЛЁГКА

Кожная нясе свой уласны надпіс з інтэрвалам — 5 хвілін, 1 дзень, 2 дні, 4 дні. Гэта не аздабленне. Гэта тое, што адбудзецца, калі вы яе націснеце, разлічанае для гэтага канкрэтнага элемента і вашай гісторыі з ім.

Мы лічым, што паказваць іх важна. Планавальнік, які хавае свае разлікі, вучыць вас націскаць кнопкі напаўвыпадкова. Калі наступства відаць, вы ацэньваеце шчыра, а шчырыя ацэнкі — гэта ўвесь уваходны матэрыял мадэлі. Найбольшае, што вы можаце зрабіць для свайго графіка, — перастаць націскаць «Добра» на картах, з якімі насамрэч не справіліся.

Ёсць яшчэ паўзунок прагрэсу, калі хочацца задаць стан элемента напрамую — карысна, калі вы ведаеце, што нешта трымаецца значна лепш або горш, чым цяпер лічыць алгарытм.

Ці трэба вам нешта рабіць?

Не. FSRS уключаны з самага пачатку. Наяўныя элементы захоўваюць сваю гісторыю і далей плануюцца паводле новай мадэлі.

Калі вы карыстаецеся pimReader ужо нейкі час, чакайце, што за першыя тыдні колькасць паўтораў зменіцца, пакуль мадэль не дагоніць тое, што вы насамрэч ведаеце. Звычайна ў меншы бок, пры той самай трываласці ведаў.

Самае галоўнае

Які б планавальнік вы ні выкарыстоўвалі, на ўваходзе ў яго — ваша шчырасць.

FSRS — лепшая мадэль забывання, чым тое, што было раней, і ён лепш падбярэ вашы інтэрвалы. Але мадэляваць ён можа толькі тыя ацэнкі, якія вы яму даяце. Націскайце Зноў, калі давялося моцна падумаць. Націскайце Лёгка толькі тады, калі адказ быў сапраўды імгненны.

Рабіце так — і алгарытм зробіць астатняе, а ў гэтым, зрэшты, увесь сэнс яго мець.