Eén bibliotheek voor boeken, artikelen en feeds
Het lezen dat je van plan bent ligt verspreid over een boekenapp, de tabbladen van je browser, een feedlezer en een notitie-app, en niets in de ene kan iets in de andere vinden. pimReader zet het allemaal in één bibliotheek, met één zoekfunctie en één leesweergave. Zo richt je haar in zodat ze bruikbaar blijft.
De meeste mensen hebben geen leesprobleem. Ze hebben een vindprobleem. Het artikel zit in een tabblad van vorige week, het boek in de ene app, de feed in de andere, en de notitie die je over dat boek maakte in een vierde. Niets is verbonden, dus niets wordt afgemaakt en niets wordt teruggevonden.
De oplossing is geen beter archiefsysteem. Het is één plek, zodat de zoekfunctie, het woordenboek, de notities en het herhalingsschema hetzelfde materiaal zien.
Wat erin gaat
Boeken. EPUB, PDF, TXT, HTML en Markdown. Laad ze vanaf het apparaat of vanuit elke bestandsverkenner die de telefoon ziet.
Artikelen. Bewaar een webpagina en ze wordt teruggebracht tot haar tekst — geen banners, geen pop-ups — en bewaard om offline te lezen.
Feeds. RSS en Atom, OPDS-catalogi, X-accounts en Telegram-kanalen, allemaal in dezelfde lijst. Houd je elders al een feedlijst bij, importeer die dan als OPML in plaats van bronnen met de hand opnieuw toe te voegen; exporteren werkt net zo, dus de lijst zit nooit vast.
Je eigen notities. Alles wat je tijdens het lezen vastlegt — een passage, een opmerking, een flashcard — wordt opgeborgen onder het boek of artikel waar het vandaan komt.
Alles uit de lijst hierboven is hetzelfde soort object zodra het binnen is: het opent in dezelfde reader, met hetzelfde woordenboek, en duikt op in dezelfde zoekopdracht.
Orden op thema, niet op herkomst
Twee gereedschappen, en een regel om ze te gebruiken.
Mappen houden bij elkaar wat om één doel samenhoort: een cursus die je doorwerkt, een project, de notities bij een boek. Maak er een aan als je een reden hebt om hem later te openen, niet eerder.
Tags lopen dwars door mappen heen. formules, te-bespreken, makkelijk-te-verwarren, een taal, een klant. Een tag is voor de vraag die je over drie maanden stelt — «alles wat ik over prijzen bewaarde» — waar het ook vandaan kwam.
De regel: orden naar wat je zult zoeken, nooit naar waar het vandaan kwam. «Hoofdstuk 4» en «uit The Economist» zijn feiten waar je nooit op zult zoeken. «Oorzaken», «cijfers», «meningsverschillen» wel.
De bibliotheek zelf groepeert op datum en ontsluit op auteur, waar het materiaal ook vandaan komt, dus de structuur die je gratis krijgt is al een verstandige. Voeg mappen en tags er alleen bovenop toe.
Vind het op betekenis
Gewoon zoeken vindt een woord. Semantisch zoeken vindt een betekenis — dwars door je boeken, bewaarde artikelen en notities heen — zodat «waar las ik over het bewaarbeleid?» werkt, ook als de passage die woorden nooit gebruikt.
Voor een volle feed: sorteer op relevantie voor een onderwerp in plaats van op tijd. Noem waar het je vandaag om gaat en de dichtstbijzijnde artikelen stijgen naar de kop van de lijst. Na een paar weken lezen kan pimReader ook een aanbevelingslijst bouwen uit je eigen geschiedenis — uit wat je werkelijk las, niet uit waarop je klikte.
Dat is de opbrengst van alles op één plek houden. Zoeken binnen één app is niet beter dan wat er in die app zit.
Beslis vóór je leest
Niet alles wat binnenkomt verdient het gelezen te worden. Twee gewoontes voorkomen dat een grote bibliotheek een achterstand wordt:
- Vraag eerst om een samenvatting als een artikel zijn punt begraaft. Lees de samenvatting; open het artikel alleen als het dat verdiend heeft.
- Markeer de rest zonder schuldgevoel als gelezen. Je op een bron abonneren is geen belofte om alles te lezen wat ze publiceert.
Het doel is van alles wat binnenkwam naar het handjevol te gaan dat je avond waard is.
Lees het hier, en houd wat ertoe doet
Wat je ook opent, het leest hetzelfde: gepagineerd als een boek, met woorden vertaald boven de regel als je in een andere taal leest, en hetzelfde woordenboek op één tik.
Alles wat het bewaren waard is — een passage, een feit, een woord — wordt met één handeling een notitie of flashcard, opgeborgen onder zijn bron. Maanden later kun je van de kaart terug naar de pagina waar ze vandaan kwam en de zin eromheen opnieuw lezen. Dat is de zin van notities die in dezelfde bibliotheek als de boeken wonen: niets wordt overgetypt, en niets blijft stranden in een app die vergeten is waar het vandaan kwam.
Het opzetten
- Laad de boeken die je nú echt leest. Niet je hele plank — die drie of vier die je deze maand opent.
- Importeer je feeds als OPML, of voeg de vijf bronnen toe die je zou missen.
- Maak één map voor waar je nu aan werkt. Stop daar.
- Voeg tags toe als er vragen opkomen, niet vooraf.
- Bewaar artikelen in de bibliotheek in plaats van ze in tabbladen te laten. Het tabblad is vrijdag weg; de bibliotheek niet.
En lees dan. Het ordenen gebeurt als bijproduct van het lezen — hier een tag, daar een notitie — en de zoekfunctie maakt er weer iets bruikbaars van.